Wyjaśnienie pojęć 4 kyū

(wersja robocza z dnia: 02.03.2019 r. – brak poprawności zapisu nazw japońskich z “ū” i “ō”.)

Otoshi-geri = grupa kopnięć wykonywanych stopą z góry w dół (otoshi = obniżanie). W trakcie egzaminu należy przedstawić otoshi-geri z pięciu grup kopnięć:

  • mae = w przód,
  • yoko = w bok,
  • ushiro = w tył,
  • wa = po okręgu,
  • gyaku lub ura = przeciwnie, odwrotnie.

Powierzchnią kontaktową jest pięta (kakato). Technika dzieli się na dwie odmiany:

  • soto = gdy stopę unosimy do pozycji wyjściowej od zewnątrz, ruchem podobnym do mikazuki-geri,
  • uchi = gdy stopę unosimy do pozycji wyjściowej od wewnątrz, ruchem podobnym do gyaku-mawashi-geri.

Ushiro-geri = grupa kopnięć w tył:

  • kekomi = wbijające,
  • fumikomi = wdeptujące,
  • keage = wznoszące.

Ushiro-kake-geri = odmiana ushiro-geri-keage z zahaczeniem piętą w ostatniej fazie kopnięcia (kake = zahaczenie).

Ouchi-gari = podcięcie podudziem nogi przeciwnika od wewnątrz po dużym okręgu (o = duży) z mocnym pchnięciem przeciwnika w przeciwnym kierunku.

O-soto-gari = podcięcie podudziem nogi przeciwnika od zewnątrz po dużym okręgu (o = duży) z mocnym pchnięciem przeciwnika w przeciwnym kierunku.

Gedan-geri/sokutei-osae-uke = technika nożna polegająca na wbiciu nogi w przód ze stopą ustawioną poziomo ale odwrotnie. Powierzchnia kontaktowa: teisoku. Technika ta wykonywana jest tylko na strefę gedan i ma dwa zastosowania:

  • jako technika zaczepna – kopnięcie = nosi wówczas nazwę gedan-geri,
  • jako technika obronna – blok = nosi wówczas nazwę sokutei-osae-uke.

Teisho-awase-uke = technika ręczna polegająca  na wypchnięciu w przód rozwartych dłoni, złączonych nadgarstkami. Stosowana jest na trzy strefy, przy użyciu powierzchni teisho lub kumade i posiada dwa zastosowania:

  • jako technika obronna – blok = nosi wówczas nazwę teisho-awase-uke,
  • jako technika zaczepna – pchnięcie = nosi wówczas nazwę teisho-awase-zuki.

Sokumen-awase-uke = technika ręczna polegająca na połączeniu grzbietami obu dłoni i zagarnięciu nimi po linii poziomej strefy jodan i chudan. Powierzchnia kontaktowa: teisho lub kumade. Technika ta ma dwa zastosowania:

  • jako technika obronna – blok = nosi wówczas nazwę sokumen-awase-uke,
  • jako technika zaczepna – pchnięcie = nosi wówczas nazwę sokumen-awase-zuki.

Uchi-age-uraken, keito, kakuto/koken-uke. Uchi-age-uraken, keito, kakuto/koken-uke = technika ręczna polegająca na uniesieniu ręki od wewnątrz w górę. Powierzchnie kontaktowe:

  • uraken = grzbiet pięści,
  • keito = grzebień koguta,
  • kakuto = nadgarstek (inaczej koken).

Technika ta ma dwa zastosowania:

  • jako technika obronna – blok = nosi wówczas nazwę uchi-age-uke,
  • jako technika zaczepna uderzenie = nosi wówczas nazwę uchu-age-uchi.

Kizami-zuki = pchnięcie z mocnym wypadem.

Nagashi-zuki = pchnięcie opływające (nagashi = opływanie), wykonywane z jednoczesnym zejściem z linii ataku przeciwnika.

Metoda medytacji na 4 kyū

Zuisokukan = koncentracja na śledzeniu oddechów. Przy otwartych oczach koncentrujemy naszą uwagę na śledzeniu procesu oddychania ale bez liczenia oddechów. Wyobrażamy sobie, że oddychamy jednocześnie przez nos oraz tanden. Ta metoda koncentracji ma na celu stymulację odczuwania stanu bodai.

Kata

Nijusei (jap. Rozdwojenie, dwoistość) = forma karate-do tsunami, w której występuje dwóch przeciwników. Nazwa tej formy pochodzi od reakcji i zachowania się przeciwników, początkowo ich akcje  połączone ze sobą w harmonijną całość, są przez uke w skuteczny sposób udaremnione. Poprzez odpowiednie manewrowanie między nimi uke doprowadza do zakłócenia, a następnie przerwania ich harmonijnie połączonych akcji aby następnie unicestwić ich za pomocą wymierzanych serii trafień.

Współpraca

Nota prawna

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej zarejestrował nazwę Karate-dō Tsunami®,
jako nazwę własną Związku Sportowego Polska Federacja Karate-dō Tsunami®.